Fundamentele doctrine
Goddelijke regering
Leiderschap
Discipelschap
Gemeenteleven
Financien
Levenslessen
Goddelijke regering
Leiderschap
Discipelschap
Gemeenteleven
Financien
Levenslessen
| Oud/Nieuw testament, wet, wetmatigheden? Deel 1 |
| Geschreven door Irene Maat |
| Donderdag 12 November 2009 07:30 |
 Binnen de Charismatische beweging wordt er vaak verschil gemaakt tussen het Oude en het Nieuwe Testament, het toepassen van de wet en de waarde van de Geschriften die voor de tijd van Jezus van kracht waren, zouden niet meer van toepassing zijn. Een van de dingen, die we regelmatig horen is de uitspraak dat we vrij zijn van de wet, derhalve hebben alle Oud Testamentische wetten afgedaan en we zouden slechts moeten letten op wat het Nieuwe Testament ons leert. Zodra een specifiek onderwerp niet expliciet vermeld is in het Nieuwe Testament wordt het als oud gebrandmerkt en als ongeldig verklaard voor ons leven vandaag. Bijvoorbeeld vinden we niet veel nadruk aangaande het principe van tienden in het Nieuwe Testament en derhalve wordt het als oud verklaard en vaak door mensen verworpen. Deze zelfde mensen halen vaak Schriftgedeelten van het Oude Testament aan om deze in het dagelijks christenleven toe te passen maar lijken te kiezen welke ze wel of niet zullen aanvaarden en welke ze als oud zullen verwerpen. Het lijkt ons daarom een noodzaak hier wat dieper op in te gaan en trachten wat duidelijkheid te scheppen. We bestuderen de volgende elementen:
Het begrip Testament Het is belangrijk eerst naar het woord testament te kijken in de Bijbel en ontdekken waarom de twee hoofdbedelingen van de Bijbel zo worden genoemd.  Het Griekse woord voor Bijbel “ta Biblia” is een meervoudsvorm voor boeken om daarmee aan te duiden dat er verschillende boeken zijn die de Geschriften vormen. De boeken die geschreven werden vóór de tijd van Jezus dienden als een verbondsverklaring tussen God en het Joodse volk. Jeremia 31: 31-35 spreekt van een nieuw verbond. “Zie, de dagen komen, luidt het woord des HEREN, dat Ik met het huis van Israël en het huis van Juda een nieuw verbond sluiten zal. Niet zoals het verbond, dat Ik met hun vaderen gesloten heb ten dage dat Ik hen bij de hand nam, om hen uit het land Egypte te leiden: mijn verbond, dat zij verbroken hebben, hoewel Ik heer over hen ben, luidt het woord des HEREN. Maar dít is het verbond, dat Ik met het huis van Israël sluiten zal na deze dagen, luidt het woord des HEREN: Ik zal mijn wet in hun binnenste leggen en die in hun hart schrijven, Ik zal hun tot een God zijn en zij zullen Mij tot een volk zijn. Dan zullen zij niet meer een ieder zijn naaste en een ieder zijn broeder leren: Kent de HERE: want zij allen zullen Mij kennen, van de kleinste tot de grootste onder hen, luidt het woord des HEREN, want Ik zal hun ongerechtigheid vergeven en hun zonde niet meer gedenken”. Dit nieuwe verbond werd ingewijd door de dood van Jezus Christus. Vanaf de tweede eeuw werden de verzameling boeken verdeeld in twee grote takken: het Oude en het Nieuwe Verbond. De Latijn sprekende christenen vertaalden de Griekse term “verbond” als “testament” en derhalve is de verkeerde gedachte binnengeslopen dat men spreekt van Oud en Nieuw Testament. In de Septuagint, de Griekse vertaling van het Oude Testament, is het woord “diatheke” een vertaling van het Hebreeuwse woord verbond. De correcte benoeming van de twee bedelingen in de Bijbel is dus het Oude en het Nieuwe Verbond. Het gebruik van het woord “testament” in het Nieuwe Verbond Toch vinden we in de Bijbel zelf verschillende keren het woord “testament” en derhalve is het nodig om ook hier te kijken hoe de grondtekst en de context dit begrip verstaat. Het Griekse woord “diatheke” uit Hebreeën 9: 16-17 De schrijver van de Hebreeën brief gebruikt het Griekse woord “diatheke” dat in onze bijbel vertaald wordt als testament. Hetzelfde woord “diatheke” wordt elders vertaald als verbond. In het Klassieke Grieks betekende de term “diatheke” normaal testament en soms ook verbond. In het Koine Grieks, de taal waarin het Nieuwe Testament geschreven is, betekent het woord “diatheke” altijd verbond.  Wanneer we de context van Hebreeën 9 onderzoeken dan blijkt dat het hoofdstuk al begint met het eerste verbond. Bovendien blijkt uit de cultuur van het Joodse volk dat het beschrijven van een wil (testament) vreemd was aan het Oude Israël. De auteur van de Hebreeën brief verwijst duidelijk naar Jeremia 31: 31 waarvan sprake is van het nieuwe verbond. Verschillende Griekse woorden in de context van Hebreeën 9 vereisen het gebruik van het woord verbond in plaats van testament. In Hebreeën 9: 18-20 wordt verwezen naar het bloed van het Oude Verbond zoals beschreven in Exodus 24: 5-8 waardoor het woord “diatheke” verbond moet zijn. In vers 16 van Hebreeën 9 moet het woord “diatheke” dezelfde betekenis hebben als het vorige vers. Dit hele gedeelte moet gezien worden als een geheel en niet versnipperd worden in afzonderlijke verzen. De dood van de “diathemenoi” (vertaald als erflater), is het werkwoord dat samen gebruikt wordt met het woord “diatheke” in de Septuagint en altijd in de context van het sluiten van een verbond en verwijst nooit naar een wil (testament). Het zou dus vertaald moeten worden met het vastleggen van de termen van een verbond. Christus is de Middelaar van een Nieuw Verbond (vers 15) en opnieuw versterkt in de verzen 16 en 17. Christus is de Middelaar en het Slachtoffer, wiens dood, het Nieuwe Verbond inluidt. Er is dus geen sprake van testament, doch van verbond. Het Oude Verbond was verouderd, versleten en verwrongen door misbruik van de Joodse leiders en derhalve kwam Jezus dit Oude Verbond vernieuwen door er een nieuwe en betere betekenis aan te geven. Wat is de waarde van het Oude Verbond voor ons vandaag?  Marcion, kerkvader uit de tweede eeuw, verklaarde dat de God van het Oude Testament anders was dan de God van het Nieuwe Testament. We zien dus dat vanaf het vroege Christendom er discussies geweest zijn over het belang van het Oude Verbond binnen de beleving van het Nieuwe.Men vergeet daarbij snel dat God, de Vader, de Schepper van hemel en aarde en het universum, Zijn Woord ingeblazen heeft door middel van Zijn Geest. Dit woord begint in Genesis met het scheppingsverhaal en de eerste mens die in de hof van Eden geplaatst werd. Van daaruit vloeit een geschiedenis die loopt via de aartsvaders naar het volk Israël en dan met de komst van de Messias wordt een nieuw tijdperk aangekondigd, dat voortvloeit van het ene in het andere om uiteindelijk te eindigen in het laatste boek Openbaring waar opnieuw de Hof en de bomen vermeld worden. Het is het einde van een lang verhaal, een lange geschiedenis waar God eindelijk tot Zijn doel komt met de mens, die Hij geschapen heeft. Het grote verschil tussen het Oude en het Nieuwe Verbond is te vinden in de bloedoffers die telkens gebracht moesten worden om slechts de zonden te bedekken. In Hebreeën 9: 18-22 staat er, “Daarom is ook het eerste (verbond) niet zonder bloed ingewijd. Want nadat door Mozes elk gebod volgens de wet aan al het volk was medegedeeld, nam hij het bloed der kalveren en der bokken met water, scharlaken wol en hysop en besprengde het boek zelf en al het volk, zeggende: Dit is het bloed van het verbond, dat God u heeft voorgeschreven. En ook de tabernakel en al het gereedschap voor de eredienst besprengde hij evenzo met bloed. En nagenoeg alles wordt volgens de wet met bloed gereinigd, en zonder bloedstorting geschiedt er geen vergeving”. En het Nieuwe Verbond werd ingewijd met betere offeranden door Jezus Christus, eens en voor altijd: Hebreeën 9: 23-26, “Noodzakelijk moesten dus hiermede de afbeeldingen van de hemelse dingen gereinigd worden, maar de hemelse dingen zelf met betere offeranden dan deze. Want Christus is niet binnengegaan in een heiligdom met handen gemaakt, een afbeelding van het ware, maar in de hemel zelf, om thans, ons ten goede, voor het aangezicht Gods te verschijnen; ook niet om Zichzelf dikwijls te offeren, gelijk de hogepriester jaarlijks met ander bloed dan het zijne in het heiligdom gaat, want dan had Hij dikwijls moeten lijden sinds de grondlegging der wereld; maar thans is Hij éénmaal, bij de voleinding der eeuwen, verschenen om door zijn offer de zonde weg te doen.”. Het Oude Verbond is in eerste instantie geschreven aan de Joden, het volk van Israël; het Nieuwe Verbond maakt geen onderscheid tussen Jood of Griek, maar omvat alle volken en alle rassen. Het Oude Verbond is niet waardeloos en ook niet te veronachtzamen. Het is een grote bron van voorbeeld en waarschuwing, zoals Paulus het zelf ook aangeeft in 1 Corinthiërs 10: 6-12 “Deze gebeurtenissen zijn ons ten voorbeeld geschied, opdat wij geen lust tot het kwade zouden hebben, zoals zij die hadden. Wordt ook geen afgodendienaars zoals sommigen van hen, gelijk geschreven staat: Het volk zette zich neder om te eten en te drinken, en zij stonden op om te dansen. En laten wij geen hoererij plegen, zoals sommigen van hen deden, en er vielen op één dag drieëntwintigduizend. En laten wij de Here niet verzoeken, zoals sommigen van hen deden, en zij kwamen om door de slangen. En mort niet, zoals sommigen van hen deden, en zij kwamen om door de verderfengel. Dit is hun overkomen tot een voorbeeld (voor ons) en het is opgetekend ter waarschuwing voor ons, over wie het einde der eeuwen gekomen is. Daarom, wie meent te staan, zie toe, dat hij niet valle” en ook in Romeinen 15: 4. “Al wat namelijk tevoren geschreven is, werd tot ons onderricht geschreven, opdat wij in de weg der volharding en van de vertroosting der Schriften de hoop zouden vasthouden”. Er is dus duidelijk onderwijs vanuit het Oude Verbond voor ons vandaag en er zijn honderden aanhalingen van het Oude Verbond in het Nieuwe die vervulling en verduidelijking aangeven en derhalve ook gezaghebbend zijn voor ons vandaag. Zie ook 2 Timoteus 3: 16 “Elk van God ingegeven schriftwoord is ook nuttig om te onderrichten, te weerleggen, te verbeteren en op te voeden in de gerechtigheid, opdat de mens Gods volkomen zij, tot alle goed werk volkomen toegerust”. Elk schriftwoord verwijst naar zowel Oud als Nieuw Verbond. In Hebreeën 8: 13 lezen we dan het volgende: “Als Hij spreekt van een nieuw (verbond), heeft Hij daarmede het eerste voor verouderd verklaard. En wat veroudert en verjaart, is niet ver van verdwijning”. Het Oude Verbond was verouderd en verjaard, mensen hadden het ook misbruikt in hun toepassingen van de wet waardoor de Farizeeërs en de Schriftgeleerden de mensen zware lasten oplegden. God maakt echter het Oude Nieuw; Hij geeft het oude weer glans. De oude gestalte verdwijnt en maakt plaats voor het licht. Hebreeën 10: 1 zegt ook dat het Oude Verbond een schaduw was van de werkelijkheid, want er staat “Want daar de wet slechts een schaduw heeft der toekomstige goederen, niet de gestalte dier dingen zelf, is zij nimmer in staat ieder jaar met dezelfde offeranden, die onafgebroken gebracht worden, degenen, die toetreden, te volmaken”. Het Nieuwe Verbond schrijft de Torah op de harten; het licht krijgt gestalte in Jezus Christus, de vleesgeworden Torah. Het verbond dat verbroken was door de mens is nu gerestaureerd. Tot slot van dit eerste deel stel ik dus vast dat het woord “testament” verkeerd gekozen is en daardoor ook de indruk geeft dat het Oude Verbond is afgeschaft omdat er nu een Nieuw Testament is. Het gaat om een verbond dat God met de mens sluit. Dat verbond was niet door God verbroken maar door de mens en God stuurt Zijn eigen Zoon, Jezus Christus, om het gebroken verbond terug te herstellen, te vervullen, te vernieuwen. Het Oude Verbond heeft nog grote waarde voor ons vandaag vanwege de vele onderwijzingen en waarschuwingen die erin vervat zijn. Bovendien is er ook een geestelijke toepassing van vele natuurlijke gebeurtenissen, die duidelijkheid geven voor de Christen vandaag. Denk bijvoorbeeld aan de hele geschiedenis van het volk van Israël dat uit Egypte trok door de woestijn naar het Beloofde Land als beeld van onze wandel als Christen op deze aarde. Zo zijn er talrijke voorbeelden te geven. Bloedoffers zijn gestopt; al het andere blijft van grote waarde voor ons vandaag. Het is de voortzetting van een progressieve lijn van geschiedenis die van begin tot einde verloopt en die niet onderbroken of verbroken kan worden. Het volgend artikel zal dan verder uitweiden over de wet en de wetmatigheden die zowel in Oud als Nieuw Verbond van toepassing zijn. Wordt vervolgd... Irene Maat |